Tangut-component 101

Het is een structureel onderdeel, geen zelfstandig Tangut-woord. Unicode gebruikt Tangut-componenten om grotere Tangut-ideogrammen te ordenen, analyseren en beschrijven. Een ideografische beschrijvingsreeks is een notatie die laat zien hoe een ideogram is opgebouwd; daarin kunnen componenten zoals deze voorkomen. Op zichzelf is 𘡤 een referentie-element, geen te vertalen woord.

Het Tangut-schrift werd in 1036–1037 voor de staat Westelijke Xia gemaakt. Het oudste bewaard gebleven voorbeeld is een officieel document dat in 1072 naar een militaire inspecteur in Guazhou werd gestuurd.

Tangut werd gebruikt voor administratie en onderwijs en verscheen later in vertaalde boeken, drukwerk, monumentale inscripties en boeddhistische werken. Het bleef in gebruik nadat Westelijke Xia in 1227 viel; een boeddhistische inscriptie uit 1502 laat zien dat het schrift de staat lang overleefde. In digitale tekst dient deze component voor wetenschappelijke beschrijving en ondersteuning van lettertypen en tekst.

Waarom werd het Tangut-schrift gemaakt?

Het ondersteunde het bestuur van Westelijke Xia en de Tangut-identiteit. Historische verslagen verbinden het project met de eerste keizer van Westelijke Xia, Li Yuanhao, en de bestuurder Yeli Renrong. In 1037 richtte de staat een afdeling voor Tangut- en sinitische (Chinese) schriften op om beide systemen te onderwijzen. Tangut werd gebruikt voor officiële stukken en benadrukte ook de eigen identiteit van de staat.

Tangut ontwikkelde zich onder Chinese en Tibetaanse culturele invloeden, maar was het staatsschrift van Westelijke Xia voor de Tangut-taal. Een Tangut-voorwoord uit 1190 beschrijft het Tangut- en Chinese schrift als verschillend van vorm maar verwant aan de wortel; dat geeft een historische opvatting weer en bewijst geen directe afstamming. De Khitan waren een naburig volk met eigen schriften; mogelijke invloed van hen blijft omstreden.