Tangutcomponent 140

Nee: 𘢋 is een Tangutcomponent, geen zelfstandig woord.

Tangutcomponenten hebben geen vaste betekenis: het Woordenboek van de Zee van Tekens uit het midden van de twaalfde eeuw legt volledige tekens uit door ze met andere Tanguttekens in verband te brengen. Dat verband kan met betekenis of klank te maken hebben, maar geeft deze component geen betekenis of uitspraak die overal geldt.

De ‘140’ is een catalogusnummer, geen uitspraak. Om Tangut te schrijven gebruik je volledige tekens; deze component dient om tekens te beschrijven en op te zoeken, niet om op zichzelf een woord te schrijven.

Hoe dienden Tangutcomponenten Westelijke Xia?

Ze hoorden bij een staatsschrift dat in boeken en woordenboeken bleef bestaan.

Het Tangutschrift ontstond rond 1036 onder de heerser Li Yuanhao van Westelijke Xia. Het werd gebruikt voor overheidscorrespondentie en voor vertalingen van een omvangrijke verzameling boeddhistische geschriften in het Tangut. Het gaf de staat ook een geschreven identiteit die verschilde van die van Song-China. Het ontwerp was beïnvloed door het Chinese schrift en door het eerdere voorbeeld van de Khitan, die een door de staat gesteund schrift hadden, maar Tangut bleef een eigen schriftsysteem.

Na de val van Westelijke Xia bleef het Tangutschrift in de Yuan-periode in gebruik voor boeddhistische boeken en vertalingen van Chinese klassieken, encyclopedieën, militaire werken en literatuur. Moderne woordenboeken en wetenschappelijke studies gebruiken componenten om tekens te indexeren en te analyseren. Een veiling in november 2014 bracht een eerder onbekende houtsnedetekst onder de aandacht die componenten op positie of type rangschikt en modern onderzoek verbindt met historische Tangutpraktijken.