Tangut-component 159

Het is een bouwsteen van het Tangut-schrift, geen woord. Deze Tangut-component heeft op zichzelf geen vaste uitspraak of vertaling. In woordenboeken kunnen componenten dienen als zoek- of sorteersleutel; in een ideografische beschrijvingsreeks (IDS) maken ze deel uit van een notatie die laat zien hoe een teken is opgebouwd. Het nummer is een indexlabel, geen uitspraak.

Het Tangut-schrift werd rond 1036 onder de eerste keizer van Westelijke Xia ontwikkeld om de staat op te bouwen, met onder meer een boeddhistische canon en een eigen politieke identiteit naast Song-China. De Tangut-heersers volgden een naburig voorbeeld van de Khitan, een ander volk waarvan de heersers een schrift voor hun eigen taal hadden gemaakt. Later werden er boeddhistische, officiële en wereldlijke teksten mee geschreven; het schrift bleef onder de Yuan- en Ming-dynastieën in gebruik voordat het in onbruik raakte.

Is dit een Tangut-teken of alleen een component?

Het is gecodeerd voor gebruik als component, niet als woord.

Een linguïstische Tangut-tekst in houtblokdruk dook in november 2014 op bij een veiling in Peking. Het Unicode-voorstel voor extra Tangut-componenten koppelt de vermelding 176 aan component 159 en toont voorbeelden in gewone en cursieve vorm. Die classificatie legt vast hoe de vorm binnen tekens werd gebruikt; ze geeft de component geen eigen woordbetekenis.

Waarom lijkt Tangut op Chinees?

De vierkante tekens lijken op het Chinese schrift, maar de schriften zijn verschillend. Tangut is een eigen schrift voor de Tangut-taal. De visuele gelijkenis maakt het geen vorm van Chinees schrift.

Het blok met Tangut-componenten brengt systemen samen die in moderne Chinese, Japanse, Russische en Engelse naslagwerken worden gebruikt; die tradities delen geen universele componentenlijst.