พยางค์อักษรอี๋ box

อักขระนี้แทนหนึ่งพยางค์ในอักษรอี๋เหลียงซานสมัยใหม่ “box” เป็นรูปสะกดด้วยอักษรละตินที่ใช้ระบุพยางค์นี้ ไม่ใช่คำภาษาอังกฤษที่หมายถึงกล่อง x ตัวท้ายบ่งบอกวรรณยุกต์สูงระดับรอง ซึ่งเป็นระดับความสูงของเสียงในภาษานั่วซู ไม่ใช่พยัญชนะ

หลักฐานการเขียนภาษาอี๋ที่เก่าแก่ที่สุดซึ่งยังหลงเหลือและกำหนดอายุได้อย่างน่าเชื่อถือมีอายุย้อนไปถึงคริสต์ศตวรรษที่ 15 ประเพณีการเขียนอาจเก่าแก่กว่านั้น อักษรอี๋ในอดีตแตกต่างกันตามภูมิภาค ทั้งรูปอักขระ ชุดอักขระ และทิศทางการเขียน ꀦ อยู่ในมาตรฐานเหลียงซานที่พัฒนาขึ้นภายหลัง

อักษรอี๋ใช้ทำอะไร?

ใช้เก็บรักษาความรู้เกี่ยวกับพิธีกรรมและบันทึกของชุมชน บี๋โม ผู้เชี่ยวชาญพิธีกรรมของชาวอี๋ ถ่ายทอดประเพณีการเขียนจากรุ่นสู่รุ่น เอกสารภาษาอี๋ใช้ในพิธีกรรมและบันทึกเรื่องการแพทย์ ลำดับวงศ์ตระกูล โหราศาสตร์ ประวัติศาสตร์ ตำนาน และคำสอนด้านศีลธรรม หลายชิ้นถูกอ่านออกเสียงระหว่างพิธี

ดังนั้น “อักษรอี๋” จึงไม่ได้หมายถึงระบบเขียนที่เป็นแบบเดียวกันทั้งหมด ประเพณีแต่ละท้องถิ่นรับใช้ชุมชนและสถาบันของตน กลุ่มผู้พูดภาษาอี๋ทั้งหมดไม่ได้ใช้ชุดอักขระเดียวกัน

อักษรอี๋เหลียงซานสมัยใหม่ต่างจากอักษรอี๋แบบเก่าอย่างไร?

เป็นหนึ่งในหลายประเพณีที่ได้รับการกำหนดมาตรฐาน เอกสารอี๋ยุคเก่าใช้อักขระเชิงความหมาย ซึ่งบางตัวแทนคำหรือแนวคิด รวมถึงรูปแบบอื่นและอักขระที่ยืมมาในแต่ละท้องถิ่น มาตรฐานเหลียงซานสมัยใหม่เป็นระบบถอดเสียง อักขระแทนพยางค์ที่กำหนดไว้ ภาษาอี๋อื่นอาจมีเสียง คำศัพท์ รูปอักขระ และวิธีอ่านแตกต่างกัน

มาตรฐานเหลียงซานออกแบบขึ้นในปี 1974 และประกาศใช้อย่างเป็นทางการในปี 1980 เพื่อส่งเสริมการรู้หนังสือ ต่อมามีการใช้ในตำราเรียน วรรณกรรม และหนังสือพิมพ์