Arabski znak zapytania

Zamyka pytanie. W piśmie arabskim stoi tuż po ostatnim słowie, bez spacji przed nim. Ton niosą słowa; znak mówi tylko, by czytać je jako pytanie.

Rozwinął się w druku, a nie jako jeden wynalazek. W 1839 roku pisarz Faris asz-Szidjak użył znaku zapytania w stylu europejskim w swojej arabskiej książce al-Lafif, wydrukowanej na Malcie, a w późniejszym wydaniu w dużej mierze z tego zrezygnował. Dawne rękopisy porządkowały lekturę gramatyką, rymem i koranicznymi znakami pauzy, nie tym znakiem.

Utrwalił się w debacie reformatorskiej. W 1893 roku pisarka Zajnab Fawwaz opisała znak zapytania na końcu pytania i zauważyła, że gazety już stosują interpunkcję, a Hasan at-Tuwajrani proponował własne rozwiązania. W 1912 roku uczony Ahmad Zaki skodyfikował arabski system interpunkcji, by drukowany tekst łatwiej było czytać na głos, mimo sprzeciwu wobec znaków zapożyczonych z pisma europejskiego.

Dlaczego jest skierowany w drugą stronę?

Podąża za kierunkiem pisma arabskiego. Należy do tej samej grupy co przerysowane arabskie przecinek i średnik. To osobne znaki, bo ich arabskie kształty wyraźnie różnią się od łacińskiej interpunkcji; czcionka nie obraca łacińskiego znaku za ciebie.

Lądowanie po złej stronie to osobny problem. W tekście mieszanym arabsko-łacińskim znak interpunkcyjny w miejscu zmiany kierunku podąża za kierunkiem akapitu i sąsiednimi znakami, więc poprawny znak może przeskoczyć na zły brzeg. Ustaw tekst od prawej do lewej; zmiana czcionki nie naprawi kolejności.

Perski i urdu używają tego samego znaku, bo oba języki zapisuje się pismem arabskim.