เครื่องหมายคำถามภาษาอาหรับ

ใช้ปิดท้ายคำถาม ในการเขียนด้วยอักษรอาหรับ จะวางต่อท้ายคำสุดท้ายทันทีโดยไม่เว้นวรรค น้ำเสียงอยู่ที่ถ้อยคำ เครื่องหมายเพียงบอกให้อ่านเป็นคำถาม

เครื่องหมายนี้พัฒนาขึ้นในงานพิมพ์ ไม่ได้เกิดจากการประดิษฐ์ครั้งเดียว ในปี 1839 นักเขียนฟาริส อัช-ชิดยาก ใช้เครื่องหมายคำถามแบบยุโรปในหนังสือภาษาอาหรับของเขาเรื่อง al-Lafif ซึ่งพิมพ์ที่มอลตา แล้วเลิกใช้การทดลองนี้เกือบทั้งหมดในฉบับพิมพ์ครั้งหลัง ต้นฉบับลายมือยุคก่อนจัดการอ่านด้วยไวยากรณ์ สัมผัส และเครื่องหมายหยุดในอัลกุรอาน ไม่ใช่เครื่องหมายนี้

เครื่องหมายนี้เป็นที่ยอมรับผ่านการถกเถียงเรื่องการปฏิรูป ในปี 1893 นักเขียนซัยนับ ฟาววาซ อธิบายเครื่องหมายคำถามที่ท้ายคำถาม และระบุว่าหนังสือพิมพ์ใช้เครื่องหมายวรรคตอนอยู่แล้ว ขณะที่ฮะซัน อัฏ-ฏุวัยรอนี เสนอทางเลือกของท้องถิ่นเอง ในปี 1912 นักวิชาการอะห์มัด ซะกี วางระบบเครื่องหมายวรรคตอนภาษาอาหรับเพื่อให้อ่านงานพิมพ์ออกเสียงได้ง่ายขึ้น แม้จะมีผู้คัดค้านเครื่องหมายที่ยืมมาจากการเขียนแบบยุโรป

ทำไมจึงหันไปอีกทาง?

เพราะเป็นไปตามทิศทางการเขียนอักษรอาหรับ จัดอยู่กลุ่มเดียวกับจุลภาคและอัฒภาคภาษาอาหรับที่ออกแบบใหม่ ทั้งหมดเป็นอักขระแยกต่างหากเพราะรูปแบบอาหรับต่างจากเครื่องหมายวรรคตอนละตินอย่างเห็นได้ชัด ฟอนต์ไม่ได้หมุนเครื่องหมายละตินให้คุณ

การไปโผล่ผิดฝั่งเป็นอีกปัญหาหนึ่ง ในข้อความที่ผสมอักษรอาหรับกับละติน เครื่องหมายวรรคตอนตรงจุดที่ทิศทางเปลี่ยนจะเป็นไปตามทิศทางของย่อหน้าและอักขระข้างเคียง เครื่องหมายที่ถูกต้องจึงอาจกระโดดไปอยู่ขอบผิดด้าน ให้ตั้งข้อความเป็นขวาไปซ้าย การเปลี่ยนฟอนต์แก้ลำดับไม่ได้

ภาษาเปอร์เซียและอูรดูใช้เครื่องหมายเดียวกันนี้ เพราะทั้งสองภาษาเขียนด้วยอักษรอาหรับ