Znak łączący makron

Najpierw wpisz literę podstawową, a potem znak.

W zapisanym tekście znaki łączące występują po swojej podstawie. W zapisie maoryskim tohutō oznacza długą samogłoskę; ten znak wpisz po odpowiedniej samogłosce. Jeśli znajdzie się na początku, nie będzie miał litery do zmodyfikowania; jeśli między nimi pojawi się inny znak, połączy się z nim. Kilka znaków może układać się nad jedną podstawą, a normalizacja Unicode może zmienić ich kolejność.

Klawiatura językowa może zamiast tego wpisać od razu całą literę z makronem. Wygląda podobnie do litery z tym znakiem, ale może być zapisana inaczej.

Co oznacza makron w różnych językach?

System pisma decyduje, czy oznacza długość, ton, czy pomaga w nauce.

Znaki długiej samogłoski rozwijały się w różnych tradycjach pisma, a nie w wyniku jednej możliwej do wskazania innowacji. W piśmie rzymskim długość samogłoski oznaczał apex, starszy znak pisany nad samogłoską; najwcześniejszy datowany przykład pochodzi z 104 BC. Zastosowanie różniło się zależnie od miejsca, okresu, kontekstu pisma i przygotowania piszącego. Późniejszy przekaz przypisuje Arystofanesowi z Bizancjum greckie znaki rytmu mowy i długości sylab, ale źródło tego przypisania ma wątpliwą historię.

W maoryskim makrony oznaczają długie samogłoski; w pinyin kreska wskazuje pierwszy ton; materiały do nauki łaciny używają jej do pokazywania długości samogłosek dla wymowy i rytmu poezji klasycznej. W 2026 roku wytyczne Nowej Zelandii odnotowują niektóre maoryskie zapisy Waikato-Tainui z podwojonymi samogłoskami zamiast makronów. W tej konwencji brak makronu nie oznacza automatycznie błędu.