Litera modyfikująca makron

Użyj ˉ jako osobnego znaku, a nie akcentu dołączonego do litery. W bopomofo (zhuyin), systemie znaków fonetycznych do zapisu sylab mandaryńskich, ten makron jest znakiem tonu zapisywanym po literach sylaby. Zapis fonetyczny może umieszczać znaki tonu przed sylabą lub po niej; układ może wyświetlać taki znak obok sylaby. Do kreski dołączanej do samogłoski służy makron łączący ◌̄.

ˉ, ¯ i ◌̄ mają podobny kształt kreski, ale działają inaczej: ˉ to odstępowy znak tonu, ¯ to osobna kreska górna, a ◌̄ łączy się z poprzedzającą literą.

Czy makron oznacza długą samogłoskę?

Zależy od systemu: łacina oznacza nim długość, a fonetyka może oznaczać ton. W nauce łaciny kreska nad samogłoską wskazuje jej długość; w zapisie fonetycznym ˉ oznacza ton wysoki i równy. W bopomofo przypisano go do pierwszego tonu mandaryńskiego.

Oznaczanie długości samogłosek łacińskich ma dawne korzenie. Rzymskie inskrypcje stosowały podwojone samogłoski około 134–78 r. p.n.e., a za czasów Sulli apex (mały znak nad samogłoską), by wskazać długość. Były to wcześniejsze konwencje, a nie ten konkretny znak. Późniejszy przekaz przypisuje greckiemu uczonemu Arystofanesowi z Bizancjum wynalezienie znaków tonu i długości samogłosek, lecz historia tego przekazu jest wątpliwa.

Współczesne słowniki i podręczniki łaciny dodają kreskę nad samogłoskami, by pomóc w wymowie i analizie metrum; to pomoc redakcyjna, a nie zwykła pisownia bez oznaczeń. Ministerstwo Edukacji Tajwanu opisuje bopomofo jako sposób zapisu początkowego dźwięku, zakończenia i tonu sylaby mandaryńskiej. Pierwsza wersja powstała w 1913 roku, a opublikowano ją w 1918 roku.