อักษรดัดแปรแมครอน

ใช้ ˉ เป็นอักขระเดี่ยว ไม่ใช่เครื่องหมายกำกับเสียงที่ติดกับตัวอักษร โบโพโมโฟ (จู้อิน) เป็นระบบสัญลักษณ์เสียงสำหรับเขียนพยางค์ภาษาจีนกลาง โดยแมครอนนี้เป็นเครื่องหมายวรรณยุกต์ที่จัดเก็บไว้หลังตัวอักษรของพยางค์ สัทอักษรอาจวางเครื่องหมายวรรณยุกต์ไว้หน้าหรือหลังพยางค์ และรูปแบบการจัดหน้าอาจแสดงเครื่องหมายไว้ข้างพยางค์ หากต้องการขีดที่ติดกับสระ ให้ใช้แมครอนประกอบ ◌̄

ˉ, ¯ และ ◌̄ มีขีดคล้ายกันแต่ทำงานต่างกัน: ˉ เป็นเครื่องหมายวรรณยุกต์แบบเว้นระยะ, ¯ เป็นขีดบนแยกต่างหาก และ ◌̄ ติดกับตัวอักษรก่อนหน้า

แมครอนใช้แทนสระยาวหรือไม่?

ขึ้นอยู่กับระบบ: ภาษาละตินใช้แสดงความยาว ส่วนสัทอักษรอาจใช้แสดงระดับเสียง ในการเรียนภาษาละติน ขีดเหนือสระหมายถึงสระยาว ส่วนในสัทอักษร ˉ หมายถึงเสียงสูงระดับ ระบบโบโพโมโฟกำหนดให้ใช้กับวรรณยุกต์เสียงหนึ่งของภาษาจีนกลาง

การทำเครื่องหมายความยาวสระในภาษาละตินมีรากเก่าแก่ จารึกโรมันใช้สระซ้ำราว 134–78 ปีก่อนคริสตกาล และในสมัยซุลลาก็ใช้ apex (เครื่องหมายเล็กเหนือสระ) เพื่อแสดงความยาว ทั้งสองเป็นธรรมเนียมเก่า ไม่ใช่อักขระนี้โดยตรง บันทึกในภายหลังกล่าวว่านักปราชญ์กรีก อริสโตฟาเนสแห่งไบแซนเทียม เป็นผู้คิดเครื่องหมายสำหรับระดับเสียงและความยาวสระ แต่ประวัติของบันทึกนั้นยังเป็นที่กังขา

พจนานุกรมและตำราเรียนภาษาละตินสมัยใหม่เติมขีดเหนือสระเพื่อช่วยเรื่องการออกเสียงและฉันทลักษณ์ นี่เป็นเครื่องช่วยทางบรรณาธิการ ไม่ใช่การสะกดทั่วไปที่ไม่มีเครื่องหมาย กระทรวงศึกษาธิการไต้หวันอธิบายว่าโบโพโมโฟใช้เขียนเสียงต้น ส่วนท้าย และวรรณยุกต์ของพยางค์ภาษาจีนกลาง รุ่นแรกสร้างขึ้นในปี 1913 และเผยแพร่ในปี 1918