Combinatietilde-overlay

Het teken geeft een extra vernauwing bij het zachte gehemelte of in de keel aan. In het Internationaal Fonetisch Alfabet (IPA), een systeem om spraakklanken op te schrijven, heet de vernauwing bij het zachte gehemelte velarisering; verder in de keel heet die faryngalisering. l̴ staat voor een L-klank met die extra vernauwing.

Het IPA-archief dateert het eerste gepubliceerde alfabet op 1888. De tabel uit 1926 bevat ᵭ en ᵶ voor velariseerde of faryngaliseerde klanken; de tabel uit 1949 bevat ɫ, een IPA-letter voor een velariseerde L, en andere velariseerde medeklinkers.

Transcriptietradities verschillen. Een Unicode-voorstel uit 2003 beschrijft dat de americanistische fonetische notatie het teken gebruikt voor gelijktijdige velare articulatie, terwijl het IPA het gebruikt voor velarisering of faryngalisering. De voorbeelden omvatten Arabisch, andere Semitische talen en Russische transcriptie.

Waarom verschuift ̴ of lijkt het te zweven?

De basisletter bepaalt waar het teken aanhecht. Een combinerend teken volgt op zijn basis, maar het lettertype en de tekstweergave bepalen de precieze positie. Zonder basisletter kan ̴ los verschijnen; de gestippelde cirkel in naslagmateriaal geeft de ontbrekende basispositie aan.

Grootte, vorm en plaatsing kunnen per basis verschillen. Staat het teken verkeerd in fonetische tekst, probeer dan een lettertype dat voor fonetische notatie is ontworpen.

Gebruik ˠ of ˤ als het onderscheid telt

ˠ geeft velarisering aan en ˤ faryngalisering. Een Unicode-voorstel uit 2003 stelt dat aparte modifiers het onderscheid duidelijker maken en makkelijker te zetten zijn; de overlay past wanneer de bron de bredere lezing gebruikt.