Znak klinowy U

Może oznaczać „u” — zwykle „i” lub „ale” — albo liczbę dziesięć.

Znaki klinowe mogą oznaczać słowa, sylaby lub liczby, więc znaczenie zależy od języka i zdania wokół znaku. Tutaj sumeryjski spójnik u łączy zdania; ten sam znak może też oznaczać dziesięć.

Pismo klinowe rozwinęło się z zapisów gospodarczych w Uruk, starożytnym mieście Mezopotamii, około 3500–3200 BCE. W XIV wieku BCE ten znak pojawia się w listach z Amarny, zbiorze dawnej korespondencji, zarówno jako dziesięć, jak i u łączące zdania. Pismem klinowym zapisywano też literacki akadyjski, inny język starożytnej Mezopotamii, w tym Epos o Gilgameszu.

Jak rozpoznać jego odczytanie?

Sprawdź jego rolę: liczenie, łączenie czy zapis sylaby.

W zapisie ilości 𒌋 oznacza dziesięć w systemie sześćdziesiątkowym, w którym wartości grupuje się po sześćdziesiąt. Między zdaniami sumeryjski spójnik u łączy myśli jako „i”, „ale” lub podobne wyrażenie. W zapisie sylabicznym oznacza samogłoskę u, jak w polskim „lubię”.

Wskazówki Unicode dotyczące pisma klinowego wyjaśniają, dlaczego kroje pisma z różnych epok mogą inaczej rysować 𒌋: krój z okresu Ur III, wcześniejszej epoki Mezopotamii, i krój pisma nowoasyryjskiego mogą pokazywać różne formy. Nadal przedstawiają ten sam abstrakcyjny znak, a nie różne znaki Unicode.