Çivi yazısı U işareti

“u” — genellikle “ve” ya da “ama” — veya on sayısı anlamına gelebilir.

Çivi yazısı işaretleri sözcükleri, heceleri ya da sayıları gösterebilir; bu yüzden çevresindeki dil ve cümle okunuşu belirler. Burada Sümerce bağlaç u cümleleri birbirine bağlar; aynı işaret on sayısını da gösterebilir.

Çivi yazısı, Mezopotamya’daki eski Uruk kentinde tutulan kayıtlardan yaklaşık 3500–3200 BCE döneminde gelişti. 14th century BCE döneminde bu işaret, eski yazışmalardan oluşan Amarna mektuplarında hem on sayısını göstermek hem de cümleleri u ile bağlamak için görülür. Çivi yazısı, başka bir eski Mezopotamya dili olan edebî Akadcayı da kaydetti; buna Gılgamış Destanı da dâhildir.

Hangi okunuş olduğunu nasıl anlarım?

İşlevine bakın: saymak, bağlamak ya da bir heceyi yazmak.

Sayılan bir miktarda 𒌋, değerleri altmışarlı gruplara ayıran 60 tabanlı sistemde on sayısını gösterir. Cümleler arasında Sümerce bağlaç u, düşünceleri “ve”, “ama” ya da benzer bir bağlaç anlamıyla birleştirir. Hece yazımında Türkçedeki u sesine yakındır.

Unicode’un çivi yazısı yönergeleri, farklı dönemlerin yazı tiplerinin 𒌋 işaretini farklı çizebildiğini açıklar: Mezopotamya’nın daha eski bir dönemi olan Ur III için tasarlanan bir yazı tipiyle Yeni Asur yazısı için tasarlanan bir yazı tipi farklı biçimler gösterebilir. İkisi de aynı soyut işareti gösterir; Unicode karakteri farklı değildir.