เครื่องหมายกำกับเชิงอุดมคติ สอง

ใช้ระบุตำแหน่งที่จะย้อนกลับไปอ่านตามลำดับข้อความ ในข้อความคัมบุนที่มีเครื่องหมายกำกับ ให้อ่านต่อไปจนถึง ㆒ แล้วกลับมายัง ㆓ เพื่ออ่านวลีที่อยู่หน้าคำกริยาในลำดับคำภาษาจีน ภาษาญี่ปุ่นเรียกเครื่องหมายย้อนกลับกลุ่มนี้ว่า kaeriten

อาจมีข้อความอื่นคั่นระหว่าง ㆓ กับ ㆒ เครื่องหมายคัมบุนอื่น ๆ ได้แก่ ㆒・㆓・㆔・㆕, ㆖・㆗・㆘, ㆙・㆚・㆛・㆜ และ ㆝・㆞・㆟ ซึ่งใช้กำหนดการย้อนอ่านที่ยาวขึ้นหรือซ้อนกัน

เครื่องหมายย้อนกลับในคัมบุนมีที่มาอย่างไร?

พัฒนามาจากธรรมเนียมการใส่คำกำกับ ไม่ได้เกิดจากการประดิษฐ์ครั้งเดียว แหล่งข้อมูลคัมบุนของญี่ปุ่นที่ลงวันที่ 783–788 เป็นหลักฐานเก่าแก่ที่สุดที่กล่าวถึงการทำเครื่องหมายย้อนกลับ ลำดับของตัวเลขอาจมาจากต้นแบบของชิลลา อาณาจักรโบราณบนคาบสมุทรเกาหลี นักวิชาการเชื่อมโยงระบบที่กว้างขึ้นกับเครื่องหมายตรวจแก้ และเมื่อถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 14 ก็มีลำดับชั้นที่ดูเป็นแบบสมัยใหม่แล้ว

เครื่องหมายเหล่านี้ช่วยรักษาข้อความภาษาจีนคลาสสิกไว้ พร้อมกับอ่านตามลำดับคำภาษาญี่ปุ่น แนวทางนี้เรียกว่า kunten โรงเรียนต่าง ๆ ใช้ธรรมเนียมไม่เหมือนกัน จนรายงานของกระทรวงศึกษาธิการกำหนดวิธีสอนเป็นมาตรฐานใน 1912 มีเครื่องช่วยอ่านที่เกี่ยวข้องในกูกยอลของเกาหลีสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 12 ในคำกำกับภาษาเวียดนาม และในเครื่องหมายอธิบายบนต้นฉบับจีนจากตุนหวงใน 7th–9th centuries สิ่งเหล่านี้เป็นแนวทางการอ่านที่เกี่ยวข้องกัน แต่ไม่ได้พิสูจน์ว่าอักขระนี้ถ่ายทอดต่อมาโดยไม่เปลี่ยนแปลง

ข้อสอบเข้ามหาวิทยาลัยของญี่ปุ่นใน 2018 แสดงการใช้เครื่องหมายคัมบุนในเอกสารการศึกษา

ทำไม ㆓ จึงดูเหมือน 二?

รูปทรงมาจากตัวเลข แต่หน้าที่ในคัมบุนต่างกัน อักขระนี้คงรูปของ 二 ซึ่งเป็นเลขสองทั่วไปไว้ในฐานะเครื่องหมายช่วยอ่านเฉพาะทาง

ในการจัดพิมพ์คัมบุน อาจยกเครื่องหมายนี้ขึ้นหรือเลื่อนตำแหน่งให้เป็นคำกำกับ ฟอนต์ญี่ปุ่นที่รองรับอาจมีรูปขนาดเต็มให้ซอฟต์แวร์จัดหน้าใช้ย่อและจัดตำแหน่ง ส่วนข้อความธรรมดาอาจแสดงรูปคล้าย 二 โดยไม่มีตำแหน่งกำกับแบบเดิม