Znak 18CCD w małym piśmie kitańskim

𘳍 to znak małego pisma kitańskiego, któremu przypisuje się zrekonstruowaną wartość fonetyczną iá. Pismo służyło do zapisu języka kitańskiego; większość zachowanych tekstów to kamienne inskrypcje z grobów. Badacze nadal spierają się o to, kiedy pismo faktycznie się upowszechniło.

Symbol tekstowy

Co oznacza 𘳍

Specjalistyczne zestawienia rekonstruują jego wartość jako iá.

„Zrekonstruowana” znaczy, że badacze wnioskują o dawnym dźwięku na podstawie zachowanych zapisów. iá to zapis proponowanego dźwięku literami łacińskimi, a nie polskie tłumaczenie. W małym piśmie kitańskim znaki dźwiękowe zwykle łączą się w grupy tworzące wyrazy, więc ten pojedynczy znak nie musi oznaczać całego słowa.

Według tradycji pismo stworzył około 925 roku kitański uczony Yelü Diela; jego formy nawiązują do znaków chińskich, a inspiracją miał być także system pisma ujgurskiego. Badanie z 2026 roku wskazuje na późniejsze upowszechnienie: w 1011 roku koreańscy urzędnicy dworscy nie potrafili odczytać kitańskiego listu, a najstarszy zachowany tekst o pewnej dacie to inskrypcja nagrobna z 1051 roku. Pismo kitańskie było używane także w okresie Jin; później Dżurdżeni wzorowali na nim własne systemy pisma.