Tangut-component 017

Lees het als onderdeel van een volledig Tangut-teken.

Het Tangut-schrift, ook Xixia genoemd, werd rond 1036 onder de Westelijke Xia ontwikkeld om de Tangut-taal te schrijven. In de 12e eeuw gebruikte de staat het voor officiële teksten en vertalingen van boeddhistische en Chinese werken. Na de val van de Westelijke Xia door de Mongolen bleef het schrift in gebruik onder de Yuan- en Ming-dynastieën; tegen het einde van Ming raakte het in onbruik. In de late 19e eeuw werd het herontdekt.

De Zee van tekens, een Tangut-woordenboek uit het midden van de 12e eeuw, analyseerde tekens aan de hand van hun onderdelen. Moderne onderdelensystemen combineren elementen uit verschillende woordenboeken, omdat er nooit één standaard systeem was. ‘017’ is een opeenvolgende Unicode-aanduiding, geen historische Tangut-naam, uitspraak of vertaling.

Waarom kun je 𘠐 niet alleen vertalen?

Je hebt het volledige teken nodig om de functie te bepalen.

Een ideografische beschrijvingsreeks (IDS) legt vast hoe onderdelen in een Tangut-teken zijn gerangschikt. In de Zee van tekens kon een onderdeel verwijzen naar een ander teken dat ermee verbonden was door klank of betekenis; die verbinding hoorde bij het bronteken, niet bij het losse onderdeel. De reeks beschrijft structuur: 𘠐 naast een ander tekstteken zetten, voegt ze niet samen.