Birleştirici Devanagari rakamı bir

İlahi için bir yönerge verir; “bir” sayısını göstermez.

Sāmaveda-Saṃhitā metninde ꣡, yüksek ton olan udātta’yı belirtir. Sāmaveda’nın söylenen biçimi Sāmagāna’da ise prathama ya da kruṣṭa’yı, yani söylenen tonların birincisini veya yedincisini belirtir. İkincil tonu gösteren bir rakamın üstünde kullanıldığında, o tonu bir mora, ilahideki kısa bir zaman birimi boyunca sürdürme talimatı verebilir.

Bu nota yazımı Unicode’dan eskidir: 1568/69 tarihli Devanagari yazılı bir Sāmaveda el yazması, doğru ilahi söylemeye yardımcı olan padapāṭha işaretleri içerir. 1583 tarihli bir Kauthuma Sāmaveda el yazması, tona ilişkin el hareketlerini göstermek için metin satırlarının üstüne rakamlar yerleştirir. Bu işaretler ritüel ilahilerin icra yönergeleriydi.

Bu işaretler rakamları, harfleri ve Sanskrit yazısında atlanan sesleri gösteren avagraha işaretlerini bir araya getiren daha geniş bir Sāmaveda nota yazımına aittir. Kauthuma ve Rāṇāyanīya gelenekleri tek tek hecelerin üstüne yükseltilmiş işaretler koyar; Jaiminīya yazımı ise bir ifadenin üstünde veya altında tam karakterler kullanır.

꣡ neden başka bir harfin üstünde durur?

Değiştirdiği heceden sonra gelir; yazı tipi onu üstüne yerleştirir. Birleştirici işaret olan ꣡ kendi başına karakter genişliğine sahip değildir. Tek başına boş görünebilir; konumu da yazı tipine ve metin şekillendirme sistemine göre değişebilir.

Kesintisiz Devanagari metninde işareti değiştirdiği hecenin hemen ardından yazın.