Combinerend Devanagari-cijfer één

Het geeft een zangaanwijzing; het telt niet ‘één’.

In de tekst van de Sāmaveda-Saṃhitā geeft ꣡ udātta aan, de hoge toon. In de Sāmagāna, de gezongen vorm van de Sāmaveda, staat het voor prathama of kruṣṭa: de eerste of zevende zangtoon. Boven een cijfer voor een secundaire toon kan het aangeven dat die toon één mora moet worden aangehouden, een korte tijdseenheid in de zang.

Deze notatie is ouder dan Unicode: een Devanagari-manuscript van de Sāmaveda uit 1568/69 bevat padapāṭha-symbolen om de juiste zang te begeleiden. Een Kauthuma-manuscript van de Sāmaveda uit 1583 plaatst cijfers boven tekstregels om handgebaren voor de toonhoogte aan te geven. De tekens dienden als uitvoeringsaanwijzingen voor rituele gezangen.

Deze tekens horen bij een bredere Sāmaveda-notatie met cijfers, letters en avagraha-tekens voor weggelaten klanken in het Sanskriet. De Kauthuma- en Rāṇāyanīya-tradities plaatsen verhoogde tekens boven afzonderlijke lettergrepen; de Jaiminīya-notatie gebruikt volledige tekens boven of onder een zinsdeel.

Waarom staat ꣡ boven een andere letter?

Het volgt op de lettergreep die het wijzigt; het lettertype plaatst het erboven. Als combinerend teken heeft ꣡ geen eigen tekenbreedte. Op zichzelf kan het leeg lijken; de plaatsing kan ook verschillen per lettertype en tekstverwerkingssysteem.

In doorlopende Devanagari-tekst staat het direct achter de lettergreep waarop het betrekking heeft.