Znak 18BC3 małego pisma kitańskiego

W indeksie Kane’a 𘯃 ma objaśnienie „TEKST”.

To logogram, czyli znak oznaczający całe słowo lub pojęcie, a nie dźwięk. Pismo kitańskie odczytano tylko częściowo, więc „TEKST” to glosa naukowa, nie pewny odczyt w każdym ustępie.

Jak rozwijało się to pismo?

Powstało, by zapisywać język kitański.

Według tradycji stworzył je około 925 roku kitański książę Yelü Diela. Wykorzystywało formy oparte na znakach chińskich i miało czerpać inspirację z pisma ujgurskiego, używanego przez Ujgurów. Badanie z 2026 roku wskazuje, że praktyczne użycie mogło rozpocząć się później. Według stanu na 2026 rok najstarszą zachowaną inskrypcją o pewnej dacie jest epitafium Yelü Yugulina Taishi z 1051 roku. Pismo służyło w okresach Liao, Qara-Khitai i Jin do zapisywania dokumentów, poezji, historii, tłumaczeń i egzaminów. Dżurdżenowie przystosowali oba pisma kitańskie; edykt Jin zakazał ich w 1191 roku.