Znak w małym piśmie kitańskim

To znak małego pisma kitańskiego, a nie obrazek.

Propozycja kodowania z 2010 roku przypisuje go do pozycji katalogowej J-0215 i podaje „uh” jako wartość dźwiękową. To odczyt badawczy, a nie polskie tłumaczenie.

Jak zmieniało się małe pismo kitańskie?

Służyło do zapisu języka Kitanów, a później wpłynęło na pismo dżurdżeńskie.

Tradycja przypisuje jego stworzenie Yelü Dieli, młodszemu bratu cesarza Kitanów, około 925 roku n.e. Chińskie znaki ukształtowały jego formy; na projekt wpłynęło też pismo ujgurskie używane przez ludy tureckie. Najstarszym zachowanym tekstem o pewnej dacie jest inskrypcja nagrobna z 1051 roku. Liao i Jin używały go oficjalnie; później dżurdżeńscy władcy Jin wzorowali swoje pisma na piśmie kitańskim. Oryginalne teksty biegły pionowo od prawej do lewej; współczesne transkrypcje mogą też być poziome, a znaki dźwiękowe łączą się w grupy tworzące słowa.