Linker verticaal hoekhaakje

Het opent een citaat of een uitspraak.

Dit FE41-hoekhaakje hoort bij de Japanse kagikakko-traditie. Het gewone Japanse paar is 「…」; afhankelijk van de context kunnen deze tekens ook citaten, titels of benadrukte woorden afbakenen.

In de achttiende eeuw gebruikte de Japanse drukpers haakjesachtige tekens om citaten, verwijzingen of nadruk af te bakenen. Een andere traditie kwam van ioriten, tekens die het begin aangaven van gezongen of voorgedragen delen in jōruri, een Japanse vorm van muzikaal vertellen. In fictie uit de late Edo-periode gingen verwante tekens dialoog markeren. Toen de druk aan het begin van de Meiji-periode, na Edo, van houtblokken op losse letters overstapte, kwamen de twee tradities samen in de moderne kagikakko; het sluitteken verscheen later.

Waarin verschilt ﹁ van 「?

Het is de verticale weergavevorm van 「.

Unicode definieert ﹁ als de verticale compatibiliteitsweergave van 「: een eigen codepunt dat de verticale vorm van het openingsteken bewaart. Gebruik in gewone Japanse tekst 「 en laat de verticale zetting de vorm bepalen. Japanse zetregels staan horizontaal ook gekrulde aanhalingstekens toe, omdat een hoekig sluitteken daar onhandig kan ogen.

CJK-gewoonten verschillen. In Taiwan staat het enkele hoekpaar 「」 vaak buiten het dubbele paar 『』, al draaien sommige publicaties de volgorde om. Op het Chinese vasteland staat het dubbele paar buiten; horizontaal zijn gekrulde aanhalingstekens gebruikelijk en verticaal hoekhaakjes.

Wat als iemand alleen ﹁ stuurt?

Op zichzelf is het een onafgemaakt openingsteken.

Zonder geciteerde woorden of sluitteken geeft het alleen aan waar een citaat zou beginnen. Lees de omringende tekst voordat je bepaalt wat er geciteerd werd.