วงเล็บมุมซ้ายแนวตั้ง

ใช้เปิดข้อความอ้างอิงหรือบทสนทนา

วงเล็บมุม FE41 นี้อยู่ในธรรมเนียมเครื่องหมายคางิคักโกะของญี่ปุ่น คู่เครื่องหมายที่ใช้ทั่วไปคือ 「…」 และยังใช้ครอบข้อความที่อ้างถึง ชื่อเรื่อง หรือคำที่เน้นได้ตามบริบท

ในคริสต์ศตวรรษที่ 18 งานพิมพ์ญี่ปุ่นใช้เครื่องหมายคล้ายวงเล็บเพื่อแยกข้อความอ้างอิง ข้อความที่กล่าวถึง หรือข้อความเน้น อีกสายหนึ่งมาจากเครื่องหมายอิโอริเต็น ซึ่งบอกจุดเริ่มต้นของช่วงร้องหรือเล่าในโจรูริ รูปแบบการเล่าเรื่องประกอบดนตรีของญี่ปุ่น ในนิยายช่วงปลายยุคเอโดะ เครื่องหมายที่เกี่ยวข้องเริ่มใช้ระบุบทสนทนา เมื่อการพิมพ์เปลี่ยนจากแม่พิมพ์ไม้เป็นตัวพิมพ์เคลื่อนย้ายได้ในช่วงต้นยุคเมจิ ซึ่งตามหลังเอโดะ ธรรมเนียมทั้งสองจึงรวมเป็นคางิคักโกะสมัยใหม่ และเครื่องหมายปิดเกิดขึ้นภายหลัง

﹁ ต่างจาก 「 อย่างไร?

นี่คือรูปแบบแสดงผลแนวตั้งของ 「

Unicode กำหนด ﹁ เป็นรูปแบบแสดงผลแนวตั้งที่เข้ากันได้กับ 「 โดยเป็นรหัสอักขระคนละตัวที่รักษารูปร่างแนวตั้งของเครื่องหมายเปิดไว้ ในข้อความญี่ปุ่นทั่วไปให้ใช้ 「 แล้วให้การจัดแนวตั้งจัดการรูปลักษณ์ แนวทางการจัดหน้าญี่ปุ่นยังอนุญาตให้ใช้เครื่องหมายคำพูดแบบโค้งในข้อความแนวนอน เพราะเครื่องหมายปิดรูปมุมอาจดูไม่เข้ากัน

ธรรมเนียม CJK ต่างกันตามภูมิภาค ในไต้หวันมักวางเครื่องหมายมุมเดี่ยว 「」 ไว้ด้านนอก 『』 ซึ่งเป็นคู่เครื่องหมายมุมสีขาวแบบคู่ แต่สิ่งพิมพ์บางแห่งกลับลำดับกัน จีนแผ่นดินใหญ่มักวางคู่แบบคู่ไว้ด้านนอก; แนวนอนนิยมเครื่องหมายโค้ง ส่วนแนวตั้งใช้เครื่องหมายมุม

ถ้ามีคนส่ง ﹁ มาเพียงตัวเดียวล่ะ?

เพียงลำพัง นี่คือเครื่องหมายเปิดคำพูดที่ยังไม่สมบูรณ์

เมื่อไม่มีข้อความอ้างอิงหรือเครื่องหมายปิด มันบอกเพียงตำแหน่งที่คำอ้างอิงจะเริ่มขึ้น อ่านข้อความรอบข้างก่อนตัดสินว่าอ้างถึงอะไร