วงเล็บมุมซ้าย

ใช้เริ่มข้อความอ้างอิงหรือข้อความที่แยกไว้เป็นพิเศษ

วงเล็บญี่ปุ่นไม่ได้มีไว้ให้ตัวละครพูดเท่านั้น: 「」 ยังครอบถ้อยคำที่ยกมา ชื่อบทความ ข้อความที่ต้องป้อน หรือคำที่ต้องการเน้นได้ อ่านข้อความข้างในตามบริบท อย่าเพิ่งสรุปว่ามีใครพูดออกมาเสียงดัง ภาษาญี่ปุ่นใช้ 『』 สำหรับคำอ้างอิงภายในคำอ้างอิงอีกชั้นหนึ่ง

「 กลายเป็นเครื่องหมายอัญประกาศได้อย่างไร?

คู่เครื่องหมายปัจจุบันวิวัฒนาการผ่านการเขียนและการพิมพ์ของญี่ปุ่น

ในคริสต์ศตวรรษที่สิบแปด มีเครื่องหมายที่ใกล้เคียงรูปปัจจุบันใช้แยกถ้อยคำอ้างอิงหรือคำเน้น อีกสายหนึ่งเกี่ยวข้องกับอิโอริเต็น ซึ่งเป็นเครื่องหมายเกี่ยวกับบทสนทนาในบทโจรูริ การแสดงที่ใช้การเล่าเรื่อง ในช่วงต้นยุคเมจิของญี่ปุ่น การพิมพ์ด้วยตัวเรียงพิมพ์ช่วยให้ธรรมเนียมเหล่านี้มาบรรจบกัน ร่างหลักเกณฑ์วรรคตอนปี 1906 ระบุการใช้กับบทสนทนา คำอ้างอิง ชื่อเรื่อง และถ้อยคำอื่นที่แยกไว้เป็นพิเศษ

ทำไม 「 จึงดูต่างไปในข้อความแนวตั้ง?

การจัดแนวตั้งเปลี่ยนทิศทาง ไม่ได้เปลี่ยนความหมาย ให้ระบบจัดพิมพ์จัดการการเปลี่ยนนี้ กฎการขึ้นบรรทัดใหม่ยังให้ 「 อยู่กับข้อความที่ตามมา แทนที่จะถูกทิ้งไว้ลำพังท้ายบรรทัด

ธรรมเนียมภาษาจีนเปลี่ยนลำดับการซ้อนด้วย ไต้หวันใช้ 「」 ด้านนอกและ 『』 ด้านใน แนวทางของจีนแผ่นดินใหญ่ใช้เครื่องหมายคำพูดแบบโค้งในแนวนอน ส่วนแนวตั้งใช้ 『』 ด้านนอกและ 「」 ด้านใน ให้ยึดธรรมเนียมของเอกสารที่คุณกำลังแก้ไข