ส่วนประกอบอักษรตังกุต 394

เป็นรูปย่อของเครื่องหมายบอกด้านซ้ายของอักษร

ในสำเนาลายมือที่ยังหลงเหลืออยู่ของ ฉบับรวมเสียงพ้องและทะเลแห่งอักษร ซึ่งจัดหมวดเป็น “C”—หนังสืออ้างอิงเกี่ยวกับโครงสร้างอักษรตังกุต—𘦉 เป็นรูปย่อของ 𘊱 ซึ่งเป็นเครื่องหมายตำแหน่งที่หมายถึง “ด้านซ้าย” นี่คือบทบาทของมันในระบบที่ใช้บอกตำแหน่งของส่วนประกอบ ไม่ได้แปลว่า 𘦉 เป็นคำภาษาตังกุตทั่วไปที่หมายถึง “ซ้าย”

รายการส่วนประกอบอักษรตังกุตของ Unicode ใช้สำหรับทำดัชนีและวิเคราะห์ แต่ผู้เชี่ยวชาญไม่ได้ใช้ระบบส่วนประกอบแบบเดียวกันทั้งหมด ดังนั้นส่วนประกอบเดี่ยว ๆ จึงไม่มีคำแปลตายตัว ในอักษรตัวหนึ่ง มันอาจบอกความหมาย เสียง หรือโครงสร้าง

เหตุใดจึงสร้างอักษรตังกุตขึ้น?

อักษรนี้ช่วยให้รัฐหนึ่งเขียนภาษาของตนและแปลคัมภีร์พุทธได้

อักษรตังกุต หรืออักษรซีเซี่ย สร้างขึ้นเพื่อเขียนภาษาของรัฐทางตอนเหนือของจีน ช่วงแรกสุดของการใช้อักษรตังกุตที่มีเอกสารยืนยันคือ 1036–1038 โดยใช้เขียนหนังสือราชการ และในปี 1038 คณะกรรมการเริ่มแปลพระสูตรพุทธศาสนาเป็นภาษาตังกุต โครงการนี้ยังแสดงอัตลักษณ์ที่แตกต่างจากจีนสมัยราชวงศ์ซ่งด้วย ผู้สร้างอาศัยหลักการสร้างอักษรจีนและแบบอย่างอักษรราชการของชาวขีตันที่อยู่ใกล้เคียง แต่อักษรตังกุตเป็นระบบเขียนของตนเอง ไม่ใช่อักษรจีนที่เปลี่ยนแบบตัวพิมพ์

การใช้ขยายจากคัมภีร์ศาสนาไปสู่งานเขียนจีนที่แปลเป็นภาษาตังกุต ทั้งข้อความขงจื๊อ งานทหาร สารานุกรม และวรรณกรรม อักษรตังกุตยังใช้ต่อในชุมชนช่วงราชวงศ์หยวนและหมิงยุคหลัง เสาหินสองต้นที่จารึกธารณี—ถ้อยคำประกอบพิธีกรรมทางพุทธศาสนา—สร้างขึ้นในปี 1502 เป็นหลักฐานอักษรตังกุตที่ระบุวันที่ได้และมีอายุหลังสุดเท่าที่ทราบ