Arabski alef dolny

Oznacza długie „i” albo odróżnia „i” od „e”.

W urdu używa się go, gdy samogłoska w środku wyrazu może być odczytana jako „i” lub „e”. W udokumentowanym zapisie imienia Benazir znak stoi pod środkową literą, aby wykluczyć odczyt z „e”. W arabskim nie ma takiego samego rozróżnienia między „i” a „e”, więc znak przede wszystkim zaznacza, że samogłoska jest długa.

Propozycja Unicode z 2000 roku zaliczyła go do urduńskich znaków łączących, które pomagają wskazać wymowę. Propozycja z 2001 roku dokumentuje ٖ i jego równoległy znak ٗ w drukowanych książkach po urdu, beludżyjsku i w innych językach zapisywanych pismem arabskim; przykłady pochodzą sprzed upowszechnienia składu komputerowego.

Dlaczego ٖ może być przesunięty?

Położenie zależy od litery podstawowej i kroju pisma.

ٖ to znak łączący: dołącza się go do litery pisma arabskiego i sam nie ma osobnej wymowy samogłoskowej. Najpierw wpisuje się literę, a potem znak.

W piśmie arabskim na jednej literze może znaleźć się kilka znaków samogłoskowych. Ich położenie ustala krój pisma; w urduńskim nastaliku znak pod literą może przesunąć się, aby ominąć kropki i sąsiednie kreski. Sprawdź cały wyraz w kroju obsługującym arabski i urdu.