Znak łączący przecinek dolny

Zmienia poprzedzającą go literę; sam nie ma zwykłej wymowy. W tekście znak następuje po literze podstawowej, choć krój pisma wyświetla go pod nią.

W rumuńskiej ortografii po s lub t tworzy litery ș i ț. Znaki diakrytyczne pozwalają dostosować alfabet łaciński do brzmień rumuńskich; ten znak jest częścią tych liter, a sam nie jest znakiem interpunkcyjnym.

W 1819 roku Petru Maior opublikował rumuński system pisowni, który przedrukowano w 1825 roku w Leksykonie Budzińskim, rumuńskim słowniku. W tej tradycji używano zarówno określeń związanych z cedillą, jak i znaków w kształcie przecinka; w 2003 roku Akademia Rumuńska określiła znaki diakrytyczne w kształcie przecinka.

Dlaczego ten sam kształt może oznaczać różne rzeczy?

Jego rolę określają litera podstawowa i język. W rumuńskim znak po s lub t tworzy osobne litery. Tureckie ş ma cedillę, a niektóre łotewskie kroje pisma wyświetlają litery zakodowane jako litery z cedillą za pomocą znaków w kształcie przecinka.

Ten znak i łącząca cedilla to różne znaki, choć krój pisma może wyświetlać je tak samo. Przy małym g niektóre kroje umieszczają przecinek nad literą, aby ominąć jej dolną część.

Jak wpisać łączący przecinek dolny?

Umieść go bezpośrednio po modyfikowanej literze. Jeśli edytor źle obsługuje znaki łączące, użyj zamiast tego złożonej rumuńskiej litery.

Wyświetlany samodzielnie znak może pojawić się na kropkowanym kółku. Przy małym g niektóre kroje umieszczają go nad literą, aby ominąć jej dolną część.