Ogonek łączący

Zmienia poprzedzającą literę; sposób zmiany zależy od pisowni.

W polszczyźnie haczyk oznacza samogłoski nosowe, wymawiane z przepływem powietrza przez nos. Przodek tego znaku pojawia się w staropolskich rękopisach około 1300 roku, ale był osobną literą oznaczającą samogłoskę nosową, a nie tym odrębnym znakiem łączącym. W XVI wieku druk i konwencje pisowni zaczęły upowszechniać litery z haczykiem, takie jak ą i ę.

Alfabet łaciński nie miał osobnych liter dla polskich samogłosek nosowych, więc piszący używali dodatkowych liter, ich par i znaków. Litewski przejął ą i ę z polskiego, a następnie rozszerzył ten wzór na į i ų. Haczyki pozostały, gdy te samogłoski zmieniły się z nosowych w długie, ustne. Ogonek oznacza nosowość także w amerykanistycznej transkrypcji fonetycznej (sposobie zapisywania dźwięków mowy) i w pisowni nawaho.

Jak wpisać ogonek łączący?

Najpierw wpisz literę bazową, potem wstaw znak łączący.

Znak jest zapisany po literze bazowej, choć wyświetla się pod nią. W narzędziu do szesnastkowego wprowadzania znaków Unicode wpisz 0328 po literze; dokładne klawisze zależą od narzędzia. Edytor może znormalizować dwuznakowy ciąg do jednej gotowej litery, nie zmieniając tekstu kanonicznego. Jeśli krój pisma lub mechanizm układu tekstu nie obsługuje tej pary litery i znaku, haczyk może się przesunąć albo pojawić obok kropkowanego kółka, choć ciąg znaków pozostanie nienaruszony.

Czy to ogonek, czy cedilla?

Nie. Ogonek zawija się w prawo, a cedilla w lewo.

To różne znaki, więc o tym, który pasuje do wyrazu, decyduje pisownia. Cedilla nie jest typograficznym zamiennikiem ogonka.