Znak łączący silnej centralizacji pod literą

Oznacza silnie scentralizowaną samogłoskę. W Teuthoniście, systemie zapisu regionalnej wymowy, znaki pod literą zapisują szczegóły dźwięku. Ten znak silnej centralizacji stawia się po samogłosce, którą modyfikuje; sam nie ma wymowy.

Jak rozwinął się ten zapis?

Wyrósł z szerszej tradycji zapisywania mowy regionalnej. Teuthonista dokładnie zapisuje wymowę gwarową: litery oznaczają dźwięki, a znaki wskazują cechy takie jak centralizacja, nosowość czy dźwięczność. Atlas językowy południowo-zachodnich Niemiec wykorzystywał ten system w kwestionariuszach terenowych i regionalnych mapach mowy.

Szersza rodzina zapisów była używana już w XIX wieku; system Philippa Lenza rozwinął się do 1900 roku, a Hermann Teuchert dostosował go do czasopisma Teuthonista w latach 1924–1925.

Böhmer–Ascoli to pokrewna tradycja zapisu dźwięków mowy. Graziadio Isaia Ascoli opracował pokrewny system w 1873 roku, opierając się na systemie fonetycznym Carla Richarda Lepsiusa z 1855 roku; podobne zapisy służyły także badaniom dialektów romańskich w Szwajcarii i we Włoszech.

Dlaczego ᪺ wygląda na przesunięte?

Dokładne położenie znaku zależy od kroju pisma. W Teuthoniście kreska może znajdować się z boku, obok innych znaków pod samogłoską. Różne kroje mogą ją inaczej układać lub przesuwać, nie zmieniając zamierzonego zapisu.

Umieść ją po samogłosce, którą modyfikuje. Jeśli pojawia się sama, może brakować litery podstawowej.