Znak głowicy dewanagari

Otwiera dżinijski rękopis jako znak błogosławieństwa.

Dżinijski rękopis to ręcznie napisany tekst religijny. W tej tradycji 𑬀 zwykle znajduje się na początku, przed wezwaniem lub pozostałymi częściami bhale mīṇḍu, wieloczęściowego błogosławieństwa. Jest elementem otwierającym, a nie całym błogosławieństwem ani zwykłym separatorem zdań.

Ta rodzina znaków jest poświadczona w inskrypcjach i rękopisach z zachodnich i środkowych Indii od XI wieku. Do XVII wieku jej użycie w północnej dewanagari osłabło, ale znak nadal pojawiał się w dżinijskich rękopisach na zachodzie i w centrum. Daty wskazują zachowane świadectwa użycia, a nie dokładny rok wynalezienia.

Dlaczego myli się go z podwójną dandą?

Znaki są podobne, ale odrębne.

Oba mają parę pionowych kresek, lecz 𑬀 ma ukośne przedłużenie i otwiera błogosławieństwo; ॥ to podwójna danda. W rękopisach mogą występować oba, więc w transkrypcji trzeba je rozróżnić.

Starszy znak dewanagari ꣼ wiąże się z siddham. Pełni pokrewną funkcję błogosławiącą, ale różni się od 𑬀 budową i wyglądem.

Co oznacza 𑬀, gdy ktoś wysyła go osobno?

Czytaj go jako znak otwierający, nie całe błogosławieństwo.

Sam 𑬀 wskazuje początek formuły błogosławieństwa; pełniejszy odczyt daje reszta sekwencji lub otaczający tekst. W transkrypcji historycznej zachowaj ten znak i sąsiednie znaki tak, jak zostały zapisane.