Devanagari-letter Qa

Het duidt een medeklinker aan die verder achterin wordt uitgesproken dan gewone क.

De nukta onder de letter geeft /q/ aan, de klank die met de Urdu-qaf ق wordt geassocieerd. In Hindi-achtige Devanagari komt क़ voor in leenwoorden waarvan de spelling dat verschil behoudt; sommige sprekers spreken de klank uit als /k/ en schrijven gewone क. De punt markeert hier een verschil in klank en spelling.

Waarom heeft क़ een punt?

Een vertrouwde letter wordt aangepast voor een klank die Devanagari niet weergaf.

Schrijvers voegden een punt onder een vertrouwde medeklinker toe om Perzisch-Arabische klanken weer te geven die ontbraken in het traditionele klanksysteem van Devanagari. Dat doet denken aan punten waarmee letters in het Arabische schrift worden onderscheiden.

De oudste gedateerde context in het aangeleverde materiaal is Devanagari-metaaltype, gegoten in 1786 en gebruikt in een boek uit 1789 met verzen in het Sanskriet en Urdu. Dat documenteert meertalige druk, niet het eerste voorkomen van क़. De Urdu-tegenhanger is ق; verwante Devanagari-letters met nukta zijn ख़, ग़, ज़ en फ़.

Moet ik de punt behouden?

Behoud de punt als de spelling /q/ van /k/ moet onderscheiden.

In alledaagse Hindi-spelling kan de punt wegvallen wanneer sprekers de klank als /k/ uitspreken of informeel schrijven. In Urdu-tekst in Devanagari kan de punt de koppeling met de Urdu-qaf behouden. De punt alleen vertelt niet wie het bericht heeft geschreven.

Tijdens de Hindi-Urdu-controverse aan het einde van de 19e eeuw werden schrift en woordenschat zichtbare tekenen van culturele verbondenheid. Hindi en Urdu delen een Hindoestaanse basis maar volgen verschillende schrijfttradities; deze punt behoudt een spellingonderscheid tussen die tradities.