Znak 18BA2 małego pisma kitańskiego

Nazwa znaku to identyfikator, a nie tłumaczenie.

Małe pismo kitańskie służyło do zapisywania języka kitańskiego. Grupa znaków może w nim tworzyć jedno słowo: w najczęstszym układzie dwa znaki stoją obok siebie, a za nimi pojawia się znak wyśrodkowany albo kolejna para. Drugi układ rozmieszcza grupę inaczej, ale według standardu Unicode są to warianty stylistyczne, a nie różnice znaczenia.

Grupy znaków kitańskich mogą być układane pionowo, poziomo albo wyświetlane znak po znaku. Oprogramowanie potrzebuje specjalnej obsługi układu, by poprawnie je rozmieszczać, dlatego zwykły wiersz może wyglądać inaczej niż tekst źródłowy.

Kiedy ukształtowało się małe pismo kitańskie?

Tradycyjna data to 924 lub 925 rok, ale chronologia jest sporna.

Ponowna ocena z 2026 roku wskazuje, że pismo mogło zostać uporządkowane i rozpowszechnione później. Najstarszym zachowanym tekstem o pewnej dacie jest inskrypcja nagrobna z 1051 roku poświęcona Wugulin Taishi. Badanie sugeruje, że późniejsza standaryzacja pomagała także w zarządzaniu wieloetnicznym imperium.

Pismo stworzono do zapisu języka kitańskiego, wykorzystując elementy strukturalne znaków chińskich. Po upadku Liao Dżurdżeni nadal używali pisma kitańskiego i wzorowali na nim własne systemy; cesarski rozkaz zakończył używanie pisma kitańskiego w 1191 roku.