Znak tkaniny w piśmie linearnym B

Oznacza tkaniny lub wyroby tekstylne w piśmie linearnym B.

Pałacowi skrybowie używali logogramu B159 w administracyjnych zapisach dotyczących tekstyliów. Sąsiednia liczba mogła podawać ilość, a dodany znak sylabiczny — doprecyzować przedmiot. Znak podstawowy oznacza kategorię; nie zapisuje głosek składających się na słowo „tkanina”.

Skąd pochodzi znak tkaniny z pisma linearnego B?

Jego pisana historia prowadzi przez starsze egejskie znaki tekstylne.

Znaki tekstylne w kreteńskim piśmie hieroglificznym, starszym systemie używanym na Krecie, datuje się na c. 1900–1650 BCE; proponowany poprzednik *163 pochodzi z c. 1650 BCE, choć ten bezpośredni związek jest sporny. Znak AB 54 z pisma linearnego A, poświadczony w c. 1800–1450 BCE, jest zwykle uznawany za pisany pierwowzór *159/TELA z pisma linearnego B. „Paleograficzny” oznacza tu, że późniejsza forma pisma rozwinęła się z wcześniejszej.

Zespół znaków tekstylnych pisma linearnego B należy do c. 1450–1200 BCE. Łącznie znaki te wskazują na rodzinę rozwijającą się w egejskich tradycjach pisma, a nie na jednorazowy wynalazek.

Dlaczego dokładna interpretacja tekstylna jest sporna?

Podstawowy znak ma szerokie znaczenie; wstawiony znak sylaby je zawęża.

W piśmie linearnym B *159/TELA to ogólne określenie tekstyliów. Wstawiony sylabogram, czyli znak oznaczający sylabę, tworzy ligaturę TELA+TE, zapisywaną jako te-pa. Specjaliści używają ogólnego określenia bez rozstrzygania, jaki konkretny przedmiot oznacza ligatura. Proponowano dywan, a ostrożniej — grubą tkaninę lub odzież. Konteksty królewskie i rytualne wspierają te drugie odczytania, ale konkretny przedmiot pozostaje sporny.

Jedna z propozycji wyjaśnia kształt jako prostokątną tkaninę zwisającą z krosna, na którym nici napinano za pomocą ciężarków. Krótkie kreski mogą przedstawiać nici, ciężarki krosna lub konwencję skrybów; to interpretacje wyglądu, a nie ustalone odczytania.