Przecinek w piśmie lisu

Oznacza mniej stanowcze zakończenie niż kropka lisu.

Między 1908 a 1914 rokiem Ba Thaw, karenijski ewangelista z Mjanmy, zaadaptował kształty łacińskich liter do zapisu języka lisu. Później James Outram Fraser i lisuńscy pastorzy zrewidowali pismo, nazywane też pismem Frasera lub starym lisu.

Historia interpunkcji pisma Frasera odzwierciedla jego mieszany projekt: kształty łacińskich znaków przestankowych wykorzystano ponownie jako litery tonalne, zapisywane wewnątrz sylab, by oznaczać ton. ꓾ to jeden z dwóch osobnych znaków kończących zdanie; ꓿ oznacza mocniejsze zakończenie. Z czasem pismo lisu przejęło też znaki z tradycji europejskiej i chińskiej, między innymi znaki zapytania i wykrzyknienia, nawiasy oraz nawiasy kątowe używane w tytułach książek.

Nowe lisu, odrębny system zapisu używający liter łacińskich, opracował chiński rząd w latach 50. XX wieku. Zaawansowane lisu, inny system oparty na alfabecie łacińskim, zaproponowano i wykorzystano w internecie w Tajlandii w 2000 roku. Te alternatywy zapisuje się znakami łacińskimi; ꓾ należy do pisma lisu zrewidowanego przez Frasera i lisuńskich pastorów.

Dlaczego ꓾ to nie po prostu łącznik i kropka?

To jeden znak interpunkcyjny lisu, a nie łącznik z kropką.

Propozycja kodowania przedstawia kilka wariantów: kropka może znajdować się na wysokości kreski albo pod nią. Sekwencja -. składa się z dwóch osobno zakodowanych znaków, więc nie zachowuje typografii ani tożsamości tego znaku.