Pojedynczy prawy cudzysłów ostrokątny

Oznacza cytat, ale nie zawsze go zamyka. Pojedyncze cudzysłowy ostrokątne zwykle obsługują wewnętrzną warstwę cytowanej wypowiedzi. Przy cudzysłowach skierowanych na zewnątrz para wygląda tak: ‹…›. W niemieckim składzie książkowym zwykle jest odwrócona: ›…‹. Patrz na parę, nie tylko na kierunek ostrza.

Trzymaj się stylu cudzysłowów tekstu, który redagujesz. Jeśli zamienisz każdy › na angielski cudzysłów zamykający, znak otwierający może stać się zamykającym.

Skąd się wzięły guillemety?

Wyrosły ze starszej tradycji oznaczania cytowanego tekstu. Starożytni greccy wydawcy tekstów używali diple, kątowego znaku na marginesie, by wskazać godne uwagi fragmenty. Należy ona do historii oznaczania cytatów, ale podobieństwo do › nie czyni jej tym samym znakiem interpunkcyjnym.

Drukowane cudzysłowy są poświadczone od 1516 roku, a forma guillemetu pojawia się w książce z 1527 roku wydrukowanej przez Josse'a Bade'a, paryskiego drukarza. To kamienie milowe całej rodziny znaków, a nie potwierdzona data narodzin pojedynczego ›. Z czasem znaki przeniosły się z marginesu na same cytowane słowa, a każdy język ustalił własne zasady kierunku i zagnieżdżania.