Omgekeerde dolk

In het Palaeotype markeert ⸸ een retroflexe medeklinker; in het Cornisch had het een andere functie. Het Palaeotype is het fonetische alfabet van Alexander Ellis om spraakklanken op te schrijven. In zijn werk uit 1869 over de uitspraak van vroeg Engels gaf ⸸ na een medeklinker aan dat de tongpunt naar achteren krult richting het gehemelte. d⸸ en t⸸ tonen de stemhebbende en stemloze vorm: d- en t-achtige medeklinkers met die tongstand. ⸸ past een medeklinker aan en is geen zelfstandig leesteken.

In Edward Lhuyds werk uit 1707 over het Cornisch markeerde ⸸ woorden uit het ‘moderne Cornisch’; de rechtopstaande dolk † markeerde vormen uit een woordenlijst van Oudcornisch. De twee tekens onderscheidden de bronnen waarin woorden waren opgetekend, niet hun uitspraak.

Wat betekent de omgekeerde dolk als iemand hem stuurt?

Staat hij alleen in een gewoon bericht, vraag dan welke notatie bedoeld is. De gedocumenteerde lezingen zijn specialistisch en hangen van de context af: een fonetische transcriptie kan het teken voor retroflexie gebruiken, terwijl Lhuyd het in Cornische teksten gebruikte om een bron aan te geven. De omliggende tekst maakt duidelijk welke lezing past.

Waarom ziet de omgekeerde dolk er per lettertype anders uit?

Een lettertype kan de vorm veranderen, maar niet het teken zelf. Een lettertype zonder ⸸ kan een vervangend vakje, vraagteken of lege ruimte tonen; lettertypen die het wel ondersteunen kunnen de strepen anders tekenen. Controleer de notatie eromheen voordat je het met een ander symbool verwart.