Górna połowa pionowego znaku powtórzenia kana

Czytaj 〳 razem z 〵 jako jeden znak powtórzenia. W pionowym zapisie japońskim よく〳〵 rozwija się do よくよく, a 知らず〳〵 do 知らず知らず. Znak nie ma własnego dźwięku: powtarza się poprzedzający go ciąg kana. ゝ i ヽ powtarzają jedną kanę, a 々 powtarza ideogram.

Skąd pochodzi znak くの字点?

Wykształcił się ze starszych japońskich znaków pomocniczych do czytania. Pokrewne znaki powtórzenia są poświadczone w Chinach w okresie Shang (Yin), a w Japonii przed okresem Nara. Gdy rozwinęły się kana (japońskie znaki sylabiczne), piszący dostosowali do nich znaki powtórzenia. W dawnych japońskich tekstach z objaśnieniami czytania — notatkami pomagającymi odczytać fragment — osobne znaki powtarzanych części połączyły się w wysoką formę przypominającą く. Pozwalało to zaznaczyć powtórzenie raz i oszczędzić miejsce oraz kreski.

Dlaczego 〳 wygląda na urwane w tekście poziomym?

Znak zaprojektowano do zapisu pionowego. 〳 zajmuje jedną komórkę, a 〵 dopełnia jego dwukomórkową formę o podwójnej wysokości. W poziomym tekście japońskim praktycznym zapisem tekstowym jest ／＼; powtórzenie dźwięczne zapisuje się ／″＼. Samotne 〳 może wyglądać jak przypadkowy ukośnik albo niedokończony znak.