ฮัมซะฮ์ล่างภาษาอาหรับ

วางเครื่องหมายฮัมซะฮ์ไว้ใต้ตัวอักษรฐาน ในภาษาอาหรับ ฮัมซะฮ์แทนการปิดกั้นเสียงช่วงสั้น ๆ ในลำคอ รูปแบบประกอบนี้เป็นส่วนหนึ่งของการสะกด จึงมีหน้าที่ต่างกันตามภาษาและเครื่องหมายรอบข้าง

อักษรอาหรับพัฒนามาจากอักษรอราเมอิกนาบาเทีย ซึ่งเป็นอักษรอราเมอิกที่เก่ากว่า และเครื่องหมายฮัมซะฮ์ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้น ต้นฉบับอัลกุรอานยุคแรกใช้จุดสีแดงแทนฮัมซะฮ์ ส่วนการใช้เครื่องหมายฮัมซะฮ์รูปแบบที่จดจำได้ว่าเป็นรูปแบบสมัยใหม่ในร้อยแก้วภาษาอาหรับที่มีรายงานเก่าแก่ที่สุด ปรากฏในต้นฉบับที่ไลเดินซึ่งลงวันที่ ค.ศ. 866

ในภาษาเปอร์เซียและอูรดู เครื่องหมายฮัมซะฮ์ยังใช้เขียนเอซาเฟ ซึ่งเป็นสระสั้นที่เชื่อมคำเข้าด้วยกัน ส่วนภาษากัศมีรีใช้เครื่องหมายฮัมซะฮ์แบบประกอบในการเขียนสระ ธรรมเนียมการอ่านภาษาอาหรับแตกต่างกันว่าจะคงเสียงปิดช่องคอไว้หรือไม่

ٕ เหมือนกับ إ หรือไม่?

ไม่เหมือน ٕ เป็นเครื่องหมายประกอบ ส่วน إ เป็นตัวอักษรเต็มรูป ยูนิโคดแยก إ ตามรูปแบบมาตรฐานเป็นตัวอักษรอาหรับอะลิฟตามด้วย ٕ: รูปที่เขียนเหมือนกัน แต่ลำดับอักขระต่างกัน ใช้ إ ในการเขียนภาษาอาหรับทั่วไป ส่วน ٕ ใช้หลังตัวอักษรฐานเมื่อต้องการแยกข้อความออกเป็นส่วน ๆ โดยตั้งใจ

ตำแหน่งอาจเปลี่ยนเมื่อมีการจัดลำดับเครื่องหมายภาษาอาหรับใหม่ หากต้องให้ฮัมซะฮ์ล่างอยู่ใต้กัสเราะฮ์ ซึ่งเป็นเครื่องหมายสระสั้นใต้ตัวอักษรอาหรับ ให้แทรก U+034F ตัวเชื่อมกราฟีมประกอบ (CGJ) ระหว่างกัสเราะฮ์กับ ٕ