Znak 18B2E w piśmie małym kitańskim

𘬮 to fonogram, czyli znak dźwięku, w małym piśmie kitańskim; jedna z rekonstrukcji przypisuje mu dźwięk „di”. Pismem tym zapisywano język kitański, równolegle z pokrewnym pismem wielkim. Tradycyjna data jego powstania budzi spory, ponieważ zachowane świadectwa są znacznie późniejsze.

Symbol tekstowy

Co oznacza 𘬮

Indeks Daniela Kane’a z 2009 roku rekonstruuje dźwięk 𘬮 jako „di”.

Fonogramy małego pisma kitańskiego zwykle łączą się w grupy tworzące wyrazy, więc ten znak sam w sobie nie daje pełnego tłumaczenia.

Kiedy powstało małe pismo kitańskie?

Tradycja datuje jego powstanie na około 925 rok.

Tradycja przypisuje stworzenie pisma Yelü Dieli, młodszemu bratu Taizu, założyciela kitańskiej dynastii Liao. Według niej inspiracją było pismo ujgurskie, choć oba systemy mają niewiele podobieństw wizualnych. Badanie z 2026 roku wskazuje, że standaryzacja mogła nastąpić później, za panowania władcy Liao Shengzonga; najstarszym zachowanym przykładem o pewnej dacie jest inskrypcja grobowa z 1051 roku.

Małego pisma używano także w okresie dynastii Jin. Większość zachowanych przykładów to epitafia — kamienne inskrypcje grzebane wraz ze zmarłymi —; inne znajdują się na murach, pomnikach, lustrach, odznakach, monetach i jadeitowym pucharze.