Wykrzyknik limbu

Oznacza mocne zakończenie w piśmie limbu.

Zamyka wyrażenie lub zdanie wypowiedziane z naciskiem. Emocję niosą otaczające je słowa limbu; samo ᥄ nie rozróżnia radości, złości ani alarmu.

W piśmie limbu wiele zwykłych zdań kończy też podwójna danda dewanagari (॥), czyli dwie kreski. W publikacjach łączących teksty limbu i dewanagari ᥄ odróżnia interpunkcję limbu od zwykłego łacińskiego !.

Kiedy ukształtowało się pismo limbu?

Jednym z możliwych wczesnych śladów jest książka z alfabetem.

Datowanie jednej książki z alfabetem na początek XVIII wieku jest niepewne. Najstarsze znane teksty limbu zebrano w latach 50. XIX wieku; data wcześniejszej książki pozostaje przypuszczeniem.

Nowoczesne odrodzenie pisma rozpoczęło się w Kalimpong w 1925 roku, by zapisywać język limbu, literaturę, materiały dydaktyczne oraz rytualne opowieści Mundhum. Mundhum to tradycja rytualna ludu Limbu. Zapisywanie przekazywanych ustnie opowieści jako świętych tekstów jest częścią tego procesu.

Limbu należy do rodziny brahmi, szerokiej grupy systemów pisma Azji Południowej, i jest opisywane jako blisko spokrewnione z lepcha, innym pismem himalajskim. W 2003 roku własną interpunkcję limbu opisywano jako stosunkowo nową i rzadką w analizowanych tekstach. W Sikkimie, regionie Himalajów, typografia limbu ma charakterystyczne formy.