Multani-letter E

Het is een zelfstandige klinkerletter in het Multani, meestal voor de e-klank.

Het Multani heeft vier zelfstandige klinkerletters en geen kleine klinkertekens die aan medeklinkers worden vastgemaakt. Geschreven klinkers staan daarom meestal los, aan het begin van een woord of aan het einde van een woord met één lettergreep. Deze letter staat doorgaans voor een duidelijke e-klank; sommige bronnen gebruiken haar voor een opener klank tussen e en a, of voor een zuivere o-klank.

Waar komt het Multani-schrift vandaan?

Het hoort bij de Landa-familie, een groep verwante schriften.

Het Multani-schrift werd gebruikt voor het Seraiki in de Pakistaanse Punjab en het noorden van Sindh, voor dagelijks schrijfwerk en handel. Het heet ook Karikki of Sarai. Het is verwant aan het Gurmukhi en, op grotere afstand, aan het Khudawadi en Khojki.

In 1819 werd het eerste boek in het Multani, een christelijk Nieuwe Testament, met metalen letters gedrukt. In de tweede helft van de 19e eeuw maakte het Britse bestuur het Arabische schrift de standaard voor talen van Sindh. Het Multani raakte op de achtergrond, maar bleef tot in de 20e eeuw in gebruik. Unicode 18.0 beschrijft het Seraiki als geschreven met een van het Arabisch afgeleid schrift.

Waarom heeft 𑊃 verschillende lezingen?

De Multani-spelling verschilde tussen historische bronnen. Volgens Unicode 18.0 had het schrift geen vaste standaardvorm en veranderde de spelling in het eerste kwart van de 20e eeuw. De gecodeerde verzameling bevat afzonderlijk aangetroffen tekens in plaats van één opgelegde spelling.

De Unicode-tabel is gebaseerd op gedrukte en handgeschreven voorbeelden met verschillende lettervormen. Een lettertype kan 𑊃 daarom in een andere aangetroffen vorm weergeven.