Litera E w piśmie multani

To samodzielna litera samogłoskowa multani, zwykle oznaczająca „e”.

Pismo multani ma cztery samodzielne litery samogłoskowe, ale nie ma małych znaków samogłoskowych dołączanych do spółgłosek. Zapisane samogłoski występują więc głównie osobno, na początku wyrazu lub na końcu wyrazu jednosylabowego. Ta litera zwykle oznacza wyraźne „e”; niektóre źródła używają jej dla bardziej otwartej głoski między „e” a „a” albo dla czystego „o”.

Skąd pochodzi pismo multani?

Należy do rodziny landa, czyli grupy spokrewnionych pism.

Pismem multani zapisywano język seraiki w pakistańskim Pendżabie i na północy Sindhu; służyło do codziennego pisania i handlu. Nazywa się je także karikki lub sarai. Jest spokrewnione z pismem gurmukhi, a w dalszym stopniu z pismami khudawadi i khojki.

W 1819 roku wydrukowano metalowymi czcionkami pierwszą książkę w multani — chrześcijański Nowy Testament. W drugiej połowie XIX wieku brytyjska administracja wprowadziła pismo arabskie jako standard zapisu języków Sindhu. Multani straciło na znaczeniu, ale było używane jeszcze w XX wieku. Unicode 18.0 podaje, że język seraiki zapisuje się dziś pismem wywodzącym się z arabskiego.

Dlaczego 𑊃 ma różne odczytania?

Pisownia multani różniła się w zależności od historycznego źródła. Według Unicode 18.0 pismo nie miało jednej standardowej postaci, a jego pisownia zmieniła się w pierwszym ćwierćwieczu XX wieku. Zakodowany zbiór obejmuje poświadczone znaki, zamiast narzucać jedną pisownię.

Tabela Unicode opiera się na drukowanych i rękopiśmiennych przykładach, których kształty liter się różnią. Dlatego krój pisma może wyświetlać 𑊃 w innej poświadczonej postaci.