Arabski mały górny prostokątny znak zera

Przy zatrzymaniu wymawiaj oznaczony alif; podczas dalszego czytania pomijaj jego długą samogłoskę.

W tradycji Hafsa, jednym z przekazanych sposobów recytacji Koranu, znak ten nazywa się ṣifr mustaṭīl qāʾim. Znajduje się nad alifem: podczas waṣl (połączenia z następnym słowem) pomija się jego długie „a”, a podczas waqf (zatrzymania) wymawia się je. Niektóre przewodniki Hafsa zaliczają te przypadki do „siedmiu alifów”, ale reguła nie obowiązuje we wszystkich tradycjach recytacji i wydaniach.

Znak ten należy do dłuższej historii oznaczeń dodawanych do rękopisów Koranu, by ułatwiać recytację. Czerwone kropki były zwykłym zapisem samogłosek w rękopisach Koranu od początku VIII do końca X lub XI wieku. Zachowany kodeks z końca VIII lub IX wieku wykorzystuje rzadszy system, w którym samogłoski oznaczają kształty liter. Przykłady te pokazują różne drogi rozwoju zapisu, ale nie datują samego ۠.

Jak wpisać ۠?

Umieść ۠ po alifie podstawowym; odpowiednia czcionka ustawi go nad nim.

W przetwarzaniu tekstu Quran/Tanzil Text-Fabric opisuje token ASCII " jako zapis ۠. To token właściwy dla tego formatu danych, a nie ogólny skrót klawiaturowy.

Bez alifu podstawowego może pojawić się kropkowane kółko; to pomoc przy wyświetlaniu, a nie część ۠. Jeśli znak jest źle ustawiony, przyczyną może być czcionka lub obsługa składu pisma arabskiego.