Makron pełnej szerokości

To samodzielny nadkreślnik pełnej szerokości.

Japoński zestaw rzymski JIS X 0201 z 1969 roku, standard kodowania znaków, umieszczał nadkreślnik w pozycji tyldy ASCII. Forma pełnej szerokości pojawiła się w tabeli znaków interpunkcyjnych JIS X 0208 z 1978 roku, dzięki czemu japoński tekst mógł umieszczać tę kreskę w komórce szerokości typowego japońskiego znaku. Japońskie tabele kodowania nazywały dawną pozycję „nadkreślnik, znak negacji logicznej”, a Unicode nazywa ten znak FULLWIDTH MACRON. Różne nazwy odzwierciedlają historię standardów; nie oznaczają, że kreska łączy się z literą.

Dlaczego ￣ nie jest japońskim znakiem długiej samogłoski?

Nie: ￣ nie wydłuża japońskiej samogłoski. W japońskiej katakanie ー, znak długiej samogłoski zwany 長音符, wydłuża poprzedzającą samogłoskę; JIS wymienia go osobno od pozycji nadkreślnika. ￣ pozostaje we własnej komórce i nie umieszcza się nad kolejnymi literami. Jeśli kreska ma znaleźć się nad literą, użyj nadkreślnika łączącego albo formatowania tekstu.

Dlaczego ￣ czasem zmienia się w inną kreskę?

Dawne japońskie profile konwersji mogą wyświetlać inną kreskę. Ta sama stara pozycja jest udokumentowana jako ￣ w jednym profilu i ‾ w innym; mapowania ukierunkowane na Windows mogą zamieniać ją na ￣. To różnica w konwersji danych, a nie nowe znaczenie w wiadomości. Jeśli dokładna tożsamość znaku ma znaczenie, zachowaj kodowanie źródłowe i profil konwersji.