İdeografik virgül

Bir listedeki eşdeğer öğeleri birbirinden ayırır. Çince, bizim virgülümüzün görevini iki ayrı işarete böler. Dunhao (顿号 / 頓號, kelimesi kelimesine “duraklama işareti”) yalnızca art arda sıralanan sözcükler veya kısa söz öbekleri arasına konur: 苹果、香蕉、梨 “elma, muz, armut” demektir. Cümlecikler arasındaki daha geniş duraklar ise tam genişlikli Çince virgül ， alır.

Ayrıca anahat listelerinde ve başlıklarda Türkçede nokta koyacağımız yerde Çince rakamlardan hemen sonra gelir: 一、 birinci maddeyi (“1.”) başlatır. Rakama ve izleyen metne boşluk bırakmadan bitişik yazılır.

、 Japoncada ne işe yarar?

Cümle içindeki olağan virgüldür. Japoncada 読点 (tōten, “okuma noktası”) ya da günlük dilde kısaca ten (“nokta”) diye adlandırılır. Standart Japonca normalde tek bir virgül türü kullandığından 、 hem liste öğelerini hem de cümle içi durakları üstlenir.

Japonca sözcükler arasında boşluk bırakılmadan yazıldığı için 、 işaretinin yerini değiştirmek sözcük sınırlarını değiştirebilir. ここから、はきものをぬいではいりなさい cümlesi はきもの (hakimono, ayakkabı) sözcüğünü gruplar: içeri girmeden önce ayakkabılarınızı çıkarın. ここからは、きものをぬいではいりなさい yapıldığında ise sözcük きもの (kimono, giysi) olur: buradan itibaren giysilerinizi çıkarın. Aynı harfler, bambaşka bir talimat.

、 nereden geliyor?

Okumaya rehberlik eden küçük fırça darbelerinden doğmuştur. Klasik Çince el yazmaları noktalama olmadan kesintisiz sütunlar halinde yazılırdı; okurlar durakları ve sözcük ayrımlarını göstermek için fırçayla küçük noktalar koyardı. Erken bir Japonca örnek, 745 yılından önce hazırlanmış bir el yazması kopyasında görülür.

Matbaa ve modern noktalama reformları daha sonra bu okuma yardımcılarını sabit kurallara dönüştürdü. Japonya'da Meiji ve Taishō dönemlerindeki okul materyalleri 、 işaretini genel virgül olarak standartlaştırdı.

Çin'de ise dil reformcuları bu eski fırça damlasına Batı biçimli virgülün yanında daha dar bir görev verdi. 1922'de Chen Wangdao'nun yazım kılavuzu 作文法讲义, 、 ile ， arasında ayrım yaptı ve liste işaretini 顿号 olarak adlandırdı.