Znak 18BE1 małego pisma kitańskiego

Opublikowane odczyty różnią się samogłoską. Rekonstrukcje obejmują êŋ, eng, ɛŋ, ɑŋ, iɑŋ oraz niepewne əŋ. Końcowe ŋ odpowiada dźwiękowi „ng” na końcu słowa “sing”; propozycje różnią się wcześniejszą samogłoską. Są to odczyty naukowe, a nie ustalona wymowa potoczna. W małym piśmie kitańskim fonogramy — znaki oznaczające dźwięki — zwykle łączą się w grupy tworzące słowo, więc pojedynczy znak może nie ujawniać całego odczytu.

Dlaczego 𘯡 może wyglądać jak 𘯢?

Niektóre starsze fonty BabelStone zamieniały te znaki miejscami. W wersjach sprzed 2023-07-14 fonty BabelStone dla małego pisma kitańskiego przypisywały 𘯡 i 𘯢 odwrotnie; błąd poprawiono w wersji 13.008. Jeśli znaki wyglądają na zamienione, sprawdź wersję fontu, zanim uznasz je za warianty.

Kiedy małe pismo weszło do użycia?

Tradycyjne przekazy datują jego powstanie na około 925 rok, ale ta data jest sporna. Przypisują projekt Yelü Dieli, młodszemu bratu kitańskiego władcy Liao. Kitańczycy z północnych Chin używali tego pisma do zapisu swojego języka obok odrębnego dużego pisma kitańskiego; „małe” oznacza równoległy system, a nie mniejszy rozmiar znaków. Podobno wzorowano je na piśmie ujgurskim, choć podobieństw wizualnych jest niewiele. Dzięki grupom fonetycznym można było zapisywać słowa kitańskie jako zbiory znaków dźwiękowych.

Badanie z 2026 roku twierdzi, że pismo usystematyzowano później, za panowania cesarza Shengzonga z Liao, i wskazuje inskrypcję nagrobną Wugulina Taishiego z 1051 roku jako najstarszy zachowany przykład o pewnej dacie. Większość zachowanych tekstów to inskrypcje grobowe kitańskich władców i arystokratów, a także napisy na pomnikach i przedmiotach. Pismo było używane za panowania Liao, jego zachodniego następcy Qara Khitai i dynastii Jin. Dżurdżeni, założyciele Jin, później zaadaptowali kitańskie tradycje pisma.