Teken 18CA7 van het Khitan-kleinschrift

De catalogusnaam identificeert het teken, niet de lezing.

𘲧 hoort bij het historische Khitan-kleinschrift, dat werd gebruikt om de Khitan-taal te schrijven. Het schrift is maar gedeeltelijk ontcijferd, dus de identificerende naam alleen vertelt niet hoe dit teken wordt gelezen.

Lees het in een inscriptie samen met de naburige tekens: het kan deel zijn van een groep en op zichzelf geen volledig woord vormen.

Hoe werd het Khitan-kleinschrift gebruikt?

Het was een officieel schrift voor de Khitan-taal.

Volgens de historische overlevering ontstond het rond 925, toen Yelü Diela het voor de Khitan-taal ontwierp. Het werd naast het Chinees gebruikt op monumenten ter ere van verdiensten, voor stam- en dorpsnamen, diplomatieke brieven, vlaggen, telmerken, insignes, examens, gedichten en vertaalde boeken.

De bewaarde voorbeelden zijn vooral stenen grafschriften — inscripties op graven —, naast teksten op andere monumenten, muren, spiegels, telmerken, munten die niet als gewoon geld circuleerden en een jade beker. Het schrift bleef in gebruik tijdens de Liao-, Westelijke Liao- en Jin-perioden; onder de Jin tot 1191, toen een keizerlijk edict de Khitan-schriften afschafte. De latere grote en kleine Jurchen-schriften waren gemodelleerd naar het Khitan-paar.

Waarom ziet 𘲧 er verkeerd uit?

Khitan-tekst vraagt om tekenvorming en ondersteuning voor verticale tekst.

Khitan-tekst werd traditioneel geschreven in verticale kolommen die van rechts naar links werden gelezen. Tekens die klanken weergeven, fonogrammen genoemd, vormen vaak groepen van twee tot acht tekens; specifieke zetregels bepalen hun volgorde en tussenruimte.

Een lettertype kan 𘲧 afzonderlijk weergeven terwijl een programma een hele passage te breed, niet gestapeld of gedraaid toont. Goede weergave vraagt om een Khitan-lettertype en software die verticale tekst ondersteunt; een opmaakfout betekent niet dat het teken is veranderd.