Znak 18CA7 małego pisma kitańskiego

Nazwa katalogowa identyfikuje znak, ale nie podaje jego odczytania.

𘲧 należy do historycznego małego pisma kitańskiego, którym zapisywano język kitański. Pismo to odczytano tylko częściowo, więc sama nazwa identyfikacyjna nie pozwala ustalić, jak czytać ten znak.

W inskrypcji czytaj go razem z sąsiednimi znakami: może być częścią grupy, a nie samodzielnym, pełnym wyrazem.

Jak używano małego pisma kitańskiego?

Był to oficjalny system pisma języka kitańskiego.

Według przekazów historycznych pismo powstało około 925 roku, gdy Yelü Diela opracował je do zapisu języka kitańskiego. Używano go obok chińskiego na pomnikach upamiętniających zasługi, w nazwach plemion i wsi, listach dyplomatycznych, na flagach, licznikach, odznakach, egzaminach, wierszach i tłumaczonych książkach.

Zachowane przykłady to głównie kamienne epitafia grobowe — inskrypcje na grobach —, a także napisy na innych pomnikach, murach, lustrach, licznikach, monetach niewprowadzonych do zwykłego obiegu i jadeitowym pucharze. Pismo było używane w okresach Liao, Zachodniego Liao i Jin; za Jin aż do 1191 roku, gdy cesarski edykt zniósł pisma kitańskie. Późniejsze wielkie i małe pismo dżurdżeńskie wzorowano na parze pism kitańskich.

Dlaczego 𘲧 wyświetla się nieprawidłowo?

Tekst kitański wymaga składania znaków i obsługi pionowego układu.

Tekst kitański tradycyjnie zapisywano w pionowych kolumnach czytanych od prawej do lewej. Znaki oznaczające dźwięki, zwane fonogramami, często tworzą grupy od dwóch do ośmiu znaków; reguły składu właściwe dla pisma określają ich kolejność i odstępy.

Czcionka może wyświetlić samo 𘲧, podczas gdy program pokaże cały fragment jako zbyt szeroki, nieułożony pionowo albo obrócony. Poprawne wyświetlanie wymaga czcionki obsługującej pismo kitańskie i programu z obsługą pionowego układu; błąd układu nie oznacza zmiany znaku.