Malajalamcka litera E

Oznacza krótką samogłoskę e w malajalam. W transliteracji łacińskiej zapisuje się ją jako e; ഏ oznacza dłuższy odpowiednik.

W dawnych tekstach malajalam używano vatteluttu, starszego pisma tego języka. Według różnych datowań inskrypcja z Vazhappally pochodzi z około 830 r. n.e., a płyty z Vazhappally z lat 882–3 n.e.

Vatteluttu służyło do zapisywania lokalnego języka, a grantha do sanskrytu. Oba pisma rozwijały się osobno z brahmi, starszego pisma Azji Południowej. Gdy malajalam przejmował słowa sanskryckie, jego zapis korzystał z obu tradycji, zachowując zarazem sposoby zapisu dźwięków drawidyjskich. Tigalari to siostrzane pismo związane z grantha.

Czym różnią się എ i ഏ?

എ jest krótkie, a ഏ długie.

W sylabie ze spółgłoską െ oznacza krótką samogłoskę, a േ długą. Te zależne znaki samogłoskowe dołącza się do spółgłoski; എ i ഏ to samodzielne litery używane na początku sylaby.

Starszy zapis grantha nie oznaczał krótkiego i długiego e w ten sam sposób. W połowie XIX wieku ortografia malajalam wprowadziła osobne znaki samogłoskowe, a także równoległe rozróżnienie dla o.

Jak wpisać എ?

Użyj fonetycznej metody wprowadzania tekstu dla malajalam albo układu InScript. Wybierz samodzielną samogłoskę, a nie jej znak zależny.

W rozszerzonym układzie InScript opisanym w 2011 r. Shift+Z wpisuje എ, a samo Z wpisuje െ.

Najpierw wpisz spółgłoskę, a potem jej znak samogłoskowy. W malajalam െ wyświetla się po lewej stronie spółgłoski, choć w kolejności tekstu występuje po niej.