อักษร E ในภาษามลยาฬัม

แทนสระ e เสียงสั้นในภาษามลยาฬัม ในการถอดเป็นอักษรละติน เขียนเป็น e; ส่วน ഏ แทนเสียงที่ยาวกว่า

งานเขียนภาษามลยาฬัมยุคแรกใช้ Vatteluttu ซึ่งเป็นระบบอักษรเก่าของภาษานี้ แหล่งข้อมูลระบุวันที่ต่างกัน: จารึก Vazhappally มีอายุราว ค.ศ. 830 ส่วนแผ่นจารึก Vazhappally ระบุปี ค.ศ. 882–3

Vatteluttu ใช้เขียนภาษาท้องถิ่น ส่วน Grantha ใช้เขียนภาษาสันสกฤต ทั้งสองพัฒนามาจาก Brahmi ซึ่งเป็นระบบอักษรเก่าในเอเชียใต้ แต่แยกเป็นคนละสาย เมื่อภาษาเขียนมลยาฬัมรับคำสันสกฤตเข้ามา ก็หยิบยืมจากทั้งสองธรรมเนียมและยังคงวิธีเขียนเสียงในตระกูลภาษาดราวิเดียนไว้ Tigalari เป็นระบบอักษรพี่น้องที่เชื่อมโยงกับ Grantha

เอ กับ ഏ ต่างกันอย่างไร?

เอ เป็นเสียงสั้น ส่วน ഏ เป็นเสียงยาว

ในพยางค์ที่มีพยัญชนะ െ แทนสระเสียงสั้น และ േ แทนสระเสียงยาว เครื่องหมายสระแบบพึ่งพาเหล่านี้จะต่อกับพยัญชนะ ส่วน എ และ ഏ เป็นอักษรอิสระที่ใช้ต้นพยางค์

การเขียน Grantha แบบเก่าไม่ได้แยก e เสียงสั้นกับเสียงยาวด้วยวิธีเดียวกัน การสะกดภาษามลยาฬัมเพิ่มเครื่องหมายสระที่ต่างกันในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 และเพิ่มความแตกต่างแบบเดียวกันสำหรับ o ด้วย

พิมพ์ എ อย่างไร?

ใช้วิธีป้อนข้อมูลแบบออกเสียงสำหรับภาษามลยาฬัมหรือผังแป้นพิมพ์ InScript เลือกสระอิสระ ไม่ใช่เครื่องหมายแบบพึ่งพา

ในผัง InScript แบบปรับปรุงที่มีบันทึกไว้ในปี 2011 กด Shift+Z เพื่อพิมพ์ എ; กด Z โดยไม่ใช้ Shift เพื่อพิมพ์ െ

พิมพ์พยัญชนะก่อน แล้วจึงพิมพ์เครื่องหมายสระ ภาษามลยาฬัมแสดง െ ทางซ้ายของพยัญชนะ แม้ตามลำดับข้อความเครื่องหมายนี้จะอยู่หลังพยัญชนะ