ทวิภาคอเวสตะ

𐬺 ใช้ทำเครื่องหมายแบ่งช่วงภายในข้อความภาษาอเวสตะ

𐬻 แสดงการหยุดระดับเดียวกับอัฒภาค ส่วน 𐬼 ใช้จบประโยค ขนาดจุดที่ใหญ่ขึ้นบอกว่าขอบเขตนั้นเป็นจุดจบมากขึ้นเพียงใด

เครื่องหมายวรรคตอนอเวสตะมีลำดับเช่นนี้ได้อย่างไร?

บรรณาธิการทำให้เครื่องหมายแบ่งขอบเขตแบบเก่าเป็นระบบมากขึ้น

อักษรอเวสตะเกิดขึ้นในอิหร่านสมัยซาซาเนียน น่าจะในคริสต์ศตวรรษที่ 4 หรือ 5 เพื่อบันทึกข้อความศักดิ์สิทธิ์ภาษาอเวสตะและความแตกต่างของเสียงอย่างละเอียดในการสวดพิธี อักษรนี้ดัดแปลงรูปแบบจากอักษรปาห์ลาวีสำหรับหนังสือ ซึ่งเป็นอักษรหวัดที่พัฒนามาจากอักษรอราเมอิกที่เก่ากว่า ภาษาอเวสตะเขียนจากขวาไปซ้าย ต้นฉบับภาษาอเวสตะที่เก่าแก่ที่สุดซึ่งยังเหลืออยู่มีอายุถึงปี 1288

ต้นฉบับเก่าใช้จุดคั่นระหว่างคำ และใช้กลุ่มจุดหรือเครื่องหมายอื่นที่ไม่ค่อยเป็นระบบเพื่อแบ่งช่วงที่ใหญ่ขึ้น บรรณาธิการอย่าง N. L. Westergaard และ Karl F. Geldner จัดระบบเครื่องหมายวรรคตอนในฉบับพิมพ์ให้เป็นระเบียบขึ้น Unicode ใช้ลำดับตามฉบับของ Geldner ในปี 1880