Przecinek pełnej szerokości

Oznacza pauzę między częściami chińskiego zdania.

Ten chiński przecinek rozdziela zdania składowe lub inne części zdania; w wyliczeniach używa się 、. W „苹果、梨、桃” znak 、 rozdziela wymienione owoce.

W chińskim po znakach interpunkcyjnych zwykle nie stawia się spacji. Ten szeroki przecinek jest dopasowany do siatki znaków pisma Azji Wschodniej.

Jak ten znak stał się chińskim znakiem interpunkcyjnym?

Od oznaczeń pomagających w czytaniu przeszedł do nowoczesnej, ujednoliconej interpunkcji.

Chiński nie zawsze miał jeden standardowy przecinek. Czytelnicy i nauczyciele używali kropek, śladów pędzla lub odstępów, by dzielić ciągły tekst i ułatwiać jego interpretację. Jeden rękopis zachował rzadką sekwencję datowaną na 539–562: skopiowano go w 539 roku, a w 562 roku mnich dodał interpunkcję, by ułatwić głośne czytanie. Późniejsze znaki pomagały czytelnikom i nie należały do oryginalnej kopii.

Interpunkcja w stylu zachodnim weszła do nowoczesnego chińskiego druku na początku XX wieku. W latach 1910–1930 współcześni poeci używali importowanych znaków, by rozjaśnić tekst; późniejsze pokolenie czasem odrzucało interpunkcję, by zachować wieloznaczność. W Japonii zachodnia interpunkcja pojawiła się w podręcznikach w okresie Meiji (1868–1912) i rozpowszechniła się w literaturze.

Kiedy użyć innego przecinka?

Używaj go w chińskim; w japońskim stosuj styl tekstu.

W chińskim zachowaj ， jako znak pauzy między zdaniami składowymi. W poziomym tekście japońskim można łączyć ， i ． z rodzimymi znakami 、 i 。, zwłaszcza w tekstach mieszających japoński z pismem zachodnim. Kieruj się stylem otaczającego tekstu japońskiego.

W tekście wyłącznie angielskim samotny ， zwykle oznacza, że tryb wprowadzania lub wklejony tekst zachował szerokość CJK, a nie zmianę tonu. Przy chińskim łamaniu wiersza znaki pełnej szerokości mogą zostać zwężone. Znak nadal jest ，, choć krój pisma i układ mogą sprawić, że wygląda węziej; w angielskich zdaniach używaj zwykłego przecinka.